شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم
خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم
خداحافظ، و این یعنی در اندوه تو می میرم
در این تنهایی مطلق، که می بندد به زنجیرم
و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد
و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد
چگونه بگذرم از عشق، از دلبستگی هایم؟
چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم؟
خداحافظ ، تو ای همپای شبهای غزل خوانی
خداحافظ، به پایان آمد این دیدار پنهانی
خداحافظ، بدون تو گمان بردی که می مانم

                           خداحافظ، بدون من یقین دارم که می مانی!!!!

وقتي كه من عاشق بودم اون دوستم نداشت .

من بودم و اون نبود.کسای دیگه ای بود و من وجود نداشتم.

حالا كه عاشقم شده من ديگه نيستم.

حالا مي فهمم كه چرا اول قصه ها مي گن:

يكي بود يكي نبود.

 باید فراموشت کنم

 چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

 فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

 من می پذیرم رفته ای و بر نمی گردی همین !

 خود را برای درک این ،

صد بار تحسین می کنم

 کم کم ز یادم می روی

 این روزگار و رسم اوست !

 این جمله را با تلخی اش ،

          صد بار تضمین میکنم ...

 

  حرفهاي ما هنوز ناتمام .......                                

   تا نگاه مي كني ،

   وقت رفتن است .

   باز هم همان حكايت هميشگي !

   پيش از آنكه باخبر شوي ،

  لحظه عزيمت تو ناگزير مي شود.

 آي .........

 اي دريغ و حسرت هميشگي ! 

   ناگهان ،

  چقدر زود ،

             دير مي شود !

مي خواستم زندگي کنم ، راهم را بستند

ستايش کردم ، گفتند خرافات است

 عاشق شدم ، گفتند دروغ است

 گريستم ، گفتند بهانه است

 خنديدم ، گفتند ديوانه است

آه بس است دیگر

 دنيا را نگه داريد ،

                مي خواهم پياده شوم

تو هنوز اول راهي

              راه من راه تباهي

جفت پرواز تو بازه

             جفت من كفتر چاهي